Bruno Philippe
Urodzony w 1993 roku, Bruno Philippe studiował grę na wiolonczeli w Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris. W latach 2014-2018 kształcił się jako młody solista w Kronberg Academy pod kierunkiem Fransa Helmersona oraz uczestniczył w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Davida Geringasa, Stevena Isserlisa, Gary’ego Hoffmana, Pietera Wispelweja i Clemensa Hagena w Mozarteum w Salzburgu.W 2018 roku Bruno Philippe otrzymał tytuł „Instrumental Revelation” na Victoires de la Musique Classique. W 2014 zdobył Nagrodę Nicolasa Firmenicha na Festiwalu w Verbier, a następnie III nagrodę oraz Nagrodę Publiczności na prestiżowym Międzynarodowym Konkursie ARD w Monachium. Otrzymał także „Nagrody Specjalne” na Międzynarodowym Konkursie im. Czajkowskiego w czerwcu 2015 oraz na Konkursie im. Feuermanna w Berlinie w listopadzie 2014. W 2015 roku został wyróżniony tytułem „Classical Revelation of ADAMI”, a w 2016 otrzymał Prix pour la Musique de la Fondation Safran za grę na wiolonczeli. W 2017 roku został laureatem Konkursu Królowej Elżbiety w Brukseli, a w 2022 roku powrócił na konkurs jako gość, prowadząc audycję na żywo w telewizji „Musiq3”.
Bruno Philippe występował w prestiżowych salach koncertowych i na festiwalach we Francji (Festival de Pâques w Aix-en-Provence, Philharmonie de Paris, Auditorium du Louvre, La Grange au Lac, Festival de Radio France Montpellier-Occitanie), a także na scenach międzynarodowych, m.in. w Konzerthaus w Berlinie, Alte Oper we Frankfurcie, Teatro Colón w Bogocie oraz w Bawarskim Radiu w Monachium. Współpracował z wieloma czołowymi orkiestrami Europy, m.in. Radio-Sinfonieorchester Frankfurt pod batutą Christopha Eschenbacha, Orchestre Dijon-Bourgogne pod dyrekcją Gabora Takácsa-Nagy’ego, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Konzerthausorchester Berlin, Münchener Kammerorchester, Orchestre National de Bordeaux, Orchestre de Chambre de Paris, Orchestre de Chambre de Lausanne oraz Orchestre Philharmonique de Monte-Carlo.
Jako kameralista występował u boku wybitnych artystów, takich jak Gary Hoffman, Tabea Zimmermann, Gidon Kremer, Christian Tetzlaff, David Kadouch, Renaud Capuçon, Tanguy de Williencourt, Antoine Tamestit, Sarah Nemtanu, Lise Berthaud, Timothy Ridout, Stephen Waarts, Kian Soltani, Christophe Coin, Raphaël Pidoux i Cédric Tiberghien. Jako znakomity wiolonczelista barokowy współpracował z Jeanem Rondeau, Thomasem Dunfordem i Leą Desandre, a także regularnie występuje jako solista z Ensemble Jupiter, z którym odbył tournée po USA wiosną 2022 (i ponownie w 2023), spotykając się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki.
Najbardziej pamiętnym z trzech instrumentalnych utworów programu – koncertem wiolonczelowym g-moll – zachwycił Philippe, który w duecie z Dunfordem brzmiał słodko i przejmująco, a w wirtuozowskim, bardzo ‘vivaldowskim’ finale Allegro ukazał drapieżność bez utraty lekkości i elegancji.
New York Times, marzec 2022
Jego pierwszy album, poświęcony Sonatom Brahmsa z Tanguy de Williencourtem, ukazał się w 2015 roku w wytwórni Evidence Classic. W 2017 roku dołączył do harmonia mundi, nagrywając dzieła Beethovena i Schuberta. W 2019 roku zarejestrował Sinfonia Concertante Prokofiewa z Orkiestrą Radiową we Frankfurcie pod batutą Christopha Eschenbacha, a wiosną 2022 ukazał się jego najnowszy album z kompletem Suit wiolonczelowych J.S. Bacha, o którym magazyn Gramophone pisał:
Największymi atutami Philippe’a są sposób, w jaki pozwala muzyce tańczyć, oraz jego naturalna, niewymuszona ekspresja. To zestaw, który sprawia, że wysłuchanie wszystkich Suit za jednym razem (tak właśnie zrobiłem przy pierwszym odsłuchu) okazuje się równie łatwe, co satysfakcjonujące.
Gramophone, kwiecień 2022
Do najważniejszych ostatnich występów należą debiuty z Orkiestrą Filharmonii Janačka pod batutą Christiana Arminga, Konzerthausorchester Berlin i Orchestre de Chambre de Lausanne z Christophem Eschenbachem oraz koncerty kameralne z Antoine’em Tamestitem w Kolonii, Cédriciem Tiberghienem na Festiwalu Hindsgavl oraz debiut w Carnegie Hall z Ensemble Jupiter. Bruno odbył także rezydencję artystyczną z Orchestre Symphonique de Bretagne.
W sezonie 2023-2024 artysta debiutuje z Royal Northern Sinfonia, Sinfónica de Tenerife i Hallé Orchestra, wykonując m.in. Wariacje na temat rokoko Czajkowskiego, Koncert wiolonczelowy nr 1 Haydna oraz Koncert wiolonczelowy nr 1 Saint-Saënsa. Ponadto zadebiutuje solowo w Wigmore Hall wraz z pianistą Tanguy de Williencourtem (wydarzenie towarzyszyć będzie premierze jego nowego albumu dla harmonia mundi) oraz wykona solowe dzieła Bacha na Festiwalu Flandryjskim w Gandawie.
Bruno Philippe jest artystą Larsen oraz Pirastro. W przypadku strun jelitowych gra wyłącznie na Pirastro Oliv i Passione.
Artysta gra na wiolonczeli z 1760 roku autorstwa Gennaro Gagliano, użyczonej mu dzięki Beare’s International Violin Society.
Na zdjęciu Bruno Philippe, fot. Clément Vayssières
