Laureaci konkursów | Boris Giltburg

Laureat Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Królowej Elżbiety Belgijskiej (2013) Ceniony na całym świecie za unikatową wrażliwość i wnikliwość interpretacji. Uznawany za czołowego interpretatora muzyki Rachmaninowa.

Boris Giltburg, pianista urodzony w Moskwie, a wykształcony w Tel Awiwie jest laureatem wielu nagród na konkursach pianistycznych, wśród których szczególnie ważne okazało się zwycięstwo w Międzynarodowym Konkursie im. Królowej Elżbiety w Brukseli. Przez krytykę docenione zostało także jego nagranie Sonat „Wojennych” Sergiusza Prokofiewa. Artysta jest też uznawany za jednego z czołowych interpretatorów muzyki Rachmaninowa.

Program jego recitalu wypełnią właśnie dzieła kompozytorów rosyjskich. W aranżacji na fortepian, autorstwa samego Giltburga, zabrzmi III Kwartet smyczkowy F-dur op. 73 Dymitra Szostakowicza. Utwór powstał po wojnie w 1946 roku, tuż po IX Symfonii – wyjątkowo chłodno przyjętej przez radzieckich krytyków, jako utwór niespełniający ideologicznych oczekiwań, zbyt błaho komentujący doświadczenia wojenne. Być może dlatego, by III kwartetu nie uznano za dzieło formalistyczne Szostakowicz nadał początkowo pięciu częściom programowe tytuły odnoszące się do wojennych nastrojów: „Pogodna nieświadomość przyszłego kataklizmu”, „Pomruki niepokoju i oczekiwania”, „Wyzwolone siły wojenne”, „Pamięci poległych”, „Odwieczne pytanie: Dlaczego? I po co?”. Choć Kompozytor zrezygnował jednak ostatecznie z ich publikacji pozostawiając jedynie określenia tempa.

III Sonata fortepianowa a-moll Sergiusza Prokofiewa, podobnie jak IV, zostały opatrzone podtytułem „Ze starego notatnika”. I Faktycznie ukończone w 1917 roku kompozycje są opracowaniem szkiców sporządzonych przez twórcę dziesięć lat wcześniej. W krótkiej jednoczęściowej III Sonacie zawiera się jednak bardzo dojrzały styl kompozytora i prawdziwie symfoniczne brzmienie fortepianu, a momenty dramatyczne mieszają się z liryzmem i humorem.

Cykl 13 Preludiów op. 32 Sergiusz Rachmaninow napisał w 1910 roku. Miał on być uzupełnieniem 11 napisanych wcześniej preludiów – cyklu 10 Preludiów op. 23 i Preludium op. 3 nr 2 – tak by w sumie stworzyć zbiór 24 utworów, nawiązując do słynnych zbiorów Fryderyka Chopina czy Johanna Sebastiana Bacha. Choć utrzymane jeszcze w estetyce późnego romantyzmu, utwory te przyciągają uwagę skomplikowaną coraz bardziej modernistyczną harmonią i najwyższej próby wirtuozerią.