Noskowski | Głazunow | Bruckner

Zamiłowanie do patosu, wielkich gestów, rozbudowanej obsady orkiestrowej, a przy tym skłonność do wpadających w ucho lirycznych melodii to znaki rozpoznawcze muzyki romantyzmu – epoki rozpoczętej w pierwszej połowie XIX wieku, która w sercach niektórych twórców przetrwała aż do połowy XX wieku (a może i do dziś).

Do czołowych przedstawicieli późnego niemieckiego romantyzmu należy Anton Bruckner – jego IV (najpopularniejsza) Symfonia Es-dur nie przypadkiem nosi też podtytuł „Romantyczna”. Pochodzi on od samego Brucknera, choć zasugerowali mu go przyjaciele, którzy w utworze dopatrywali się obrazów średniowiecznych rycerzy, zamków i scen polowań, zatem typowych inspiracji romantycznych twórców. Kompozycja ta znana jest nie tylko ze swego romantycznego charakteru i wpadających w ucho fraz, ale też z niewiarygodnej liczby wersji i poprawek, jakie autor wnosił do dzieła od czasu powstania w 1874 roku, aż przez kolejnych 14 lat.

W wykonaniu skrzypka, Michaela Barenboima zabrzmi jeden z najsłynniejszych koncertów skrzypcowych, dzieło „późnego” rosyjskiego romantyka, Aleksandra Głazunowa. Koncert a-moll op. 82 powstał w 1904 roku dla Leopolda Auera i, dzięki wirtuozowskiemu charakterowi, zwłaszcza w kadencji, zyskał sporą popularność wśród skrzypków. Do późnych polskich romantyków należy Zygmunt Noskowski. W twórczości tego kompozytora silną rolę odgrywała inspiracja naturą i polskim krajobrazem, czego przykładem jest wczesne dzieło twórcy – uwertura koncertowa „Morskie Oko” op. 19 z 1875 roku.